မေကြးတိုင္းေဒသၾကီး၊
ေပါက္ျမိဳ႕မွာ ပညာေရးဆိုင္ရာ ေဟာေျပာပြဲမ်ားျပဳလုပ္ဖို႕ ဇူလိုင္လ (၁၈) ရက္ေန႕မွာ ရန္ကုန္တိုင္းေဒသၾကီး၊
ရန္ကုန္ျမိဳ႕၊ ေအာင္မဂၤလာကားကြင္းကေန စတင္ထြက္ခြာခဲ့ပါတယ္။
ယာဥ္စထြက္ခ်ိန္ကေန
သံုးနာရီေက်ာ္အၾကာမွာ မိတ္ေဆြမ်ားက ဖုန္းဆက္ေမးပါတယ္။ ဘယ္ေရာက္ျပီလဲတဲ့။
ေအာင္မဂၤလာမွာပဲ၊ ကားေပၚပိတ္မိေနျပီ ဆိုေတာ့ ေနာက္တယ္ ထင္ေနၾကတယ္။ ေနာက္မွ တကယ္ယံုသြားျပီး၊
ညစာလာပို႕ေပးရမလားလို႕ေမးကုန္ၾကတယ္။ ေျပာသာေျပာရတယ္။ သူတို႕လဲ လာလို႕
ဘယ္ရပါ့မလဲ။ ကား ေတြက ကားကြင္းထဲက ထြက္လို႕ မရေအာင္ကို အျပင္က လမ္းမၾကီးက
ပိတ္ေနျပီကိုး။
ဒီလိုနဲ႕ ကားေတြ
ပိတ္ျပီး၊ ညေန ေျခာက္နာရီကေန ညဆယ္နာရီအထိ ကားက အေ၀းေျပးဂိတ္ထဲမွာပဲ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႕။
အဖ်ားကလဲ တက္ေန၊ ဗိုက္ကလဲဆာ၊ ကားေပၚကလူေတြကလဲ ျငီးျငဴေျပာဆိုေနၾကတယ္ ဆိုေပမယ့္
ဘ၀မွာ ခုမွ ၾကံဳဖူးတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳသစ္ဆိုေတာ့့ မတတ္သာတဲ့အဆံုး ရီလို႕သာ ေနလိုက္ရ
ပါေတာ့ တယ္။
ကားကြင္းထဲကေန ကားထြက္လာေတာ့
လမ္းမေပၚမွာ လူေတြကလဲ အေဖြးသား။
ဘုရားပြဲေစ်းထက္ဆိုးတယ္။ အထုပ္ကိုယ္စီနဲ႕
မိုးရြာထဲ ေျပးလႊားေနၾကရတာ။ ေလးနာရီေက်ာ္ အေ၀းေျပးကားခရီးစဥ္ေတြ ကေမာက္ကမ
ျဖစ္ကုန္တာဆိုေတာ့ ကားလိုင္းေတြေရာ၊ ခရီးသည္ေတြေရာ အလုပ္ေတြ
ရွဳပ္ကုန္ၾကေတာ့တာေပါ့။ ကားေပၚ ေရာက္ျပီးမွ ျဖစ္တာကိုပဲ ေတာ္ေသးတယ္လို႕
မွတ္ယူရေတာ့တယ္။ မိုးေရထဲမွာ အထုပ္ေတြနဲ႕ ေလးနာရီ ကားေစာင့္ရမယ္သာဆို ဘယ္လိုလုပ္ပါ့မလဲ။
ေစာင့္ရသူေတြအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသြားတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ ကားထြက္လာလိုက္တာ
ညတနာရီခြဲက်မွ ညစာစားရေတာ့တယ္။ ခရီးစဥ္ေတြ ေနာက္က်ေနလို႕ အျမန္ ေမာင္းေနတဲ့ ကားဆရာကို
အမွတ္ (၃) လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ယာဥ္တိမ္းေမွာက္မွုေတြ အျဖစ္မ်ားေနတာေၾကာင့္ ျဖည္းျဖည္းပဲေမာင္းဖို႕
ေတာင္းပန္သတိေပးစကား ေျပာလိုက္ရေသး
တယ္။
ေရာက္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္သာ
ေရာက္ေပေရာ့။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာလို အခ်ိန္တိက်မွဳကိုသာ ေရွ႕တန္းတင္ေနရမယ္ ဆိုရင္ စိတ္ဖိစီးမွုေတြနဲ႕
ႏွလံုးေရာဂါ ျဖစ္ရင္ျဖစ္၊ မျဖစ္ရင္လဲ ကားေမွာက္ေသမယ့္ အေျခအေန ရွိေနေလေတာ့ အခ်ိန္ တိက်မွဳဆိုတာကိုလဲ
ေရွ႕တန္းမတင္ရဲေတာ့သေလာက္ပဲ။
နံနက္မိုးလင္းေတာ့
ကားက ပခုကၠဴမွာ အရင္ရပ္တာေၾကာင့္ နံနက္စာကို ပခုကၠဴမွာ စားလိုက္ရတယ္။ အာဇာနည္ေန႕ နံနက္မွာ
ရဟန္းအာဇာနည္၊ လူအာဇာနည္မ်ား ေပၚထြန္းခဲ့ရာ ပခုကၠဴေျမကို ေျခခ်ခြင့္ရတဲ့ အတြက္
အတိုင္းမသိ၊ ၀မ္းသာရပါတယ္။
အစတုန္းကေတာ့ လက္ဖက္ရည္ေလာက္ပဲ
ေသာက္ဖို႕ ရည္ရြယ္တာပါ။ မိတ္ေဆြက ထမင္းေၾကာ္ မွာ လိုက္ခ်ိန္မွာ ပုဇြန္ခ်ဥ္၊
တို႕စရာ၊ အသီးအရြက္ေၾကာ္၊ ပဲပုတ္ေၾကာ္ေတြပါ လာခ်ေတာ့ ဖ်ားတာလဲ ဂရုမစိုက္ႏိုင္ ေတာ့ပဲ
ထမင္းေၾကာ္မွာျပီး စားပစ္လိုက္ေတာ့တာပဲ။ အစားဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေကာင္းၾကသလဲဆိုရင္ ကားထြက္ဖို႕
ေခၚတာေတာင္ သတိမထားမိလို႕ ေျပးလိုက္ရတဲ့ အထိ။
ပခုကၠဴကေန ကမၼဘက္ကို
ဆက္ထြက္ၾကရပါတယ္။ ကမၼေရာက္ေတာ့မွ ဂ်စ္ကားငွားျပီး၊ ေပါက္ျမိဳ႕ကို ဆက္သြားၾကရပါတယ္။
ဒီလမ္းမွာ ကားလမ္းအေကြ႕အေကာက္ေတြက အလြန္မ်ားပါတယ္။ ေတာေတာင္ ေရေျမေတြကို
ၾကည့္ရင္း၊ သီခ်င္းတေအးေအးနဲ႕ လိုက္ပါသြားလိုက္တာ အဖ်ားေတာင္ ေဆးမေသာက္ရပဲ ေပ်ာက္သြားတဲ့အထိပါပဲ။
ေခ်ာ္လဲထားတဲ့ အရွိန္ေတြလဲ ကားေဆာင့္တဲ့အရွိန္ေတြကို ေၾကာက္လို႕ ေျပးသြား
ေလသလားမသိ။ လူက လန္းလန္းဆန္းဆန္း၊ တက္တက္ၾကြၾကြ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။
ေပါက္ျမိဳ႕ကို ေရာက္ဖို႕
သဲေခ်ာင္းေလးေတြကို ျဖတ္သန္းရပါတယ္။ လမ္းမွာ သဲေခ်ာင္းေလးေတြထဲ ကားမနစ္ေအာင္ ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးေနတဲ့
အသက္ဆယ္ႏွစ္ေအာက္ ကေလးငယ္မ်ားစြာကို ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ဒီကေလးေတြကို ခရီးသြားေတြက
မုန္႕ဖိုးေလးေတြ ေပးၾကပါတယ္။ ကေလးေတြက ေက်ာင္းေနခြင့္ မရၾက ရွာပါဘူး။ သူတို႕ရခဲ့တဲ့
မုန္႕ဖိုးေလးေတြကို မိဘကို ျပန္ေပးျပီး၊ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္ ရုန္းကန္
ေနၾကရရွာပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႕ ေပါက္ကို
ေရာက္ျပီး၊ ေက်ာင္းျပင္ပ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ အေဆာင္ေက်ာင္းထားရွိျပီး၊ ကေလး
ငယ္မ်ားရဲ႕ ပညာေရးအတြက္ ကူညီေစာင့္ေရွာက္မွဳ လုပ္ေဆာင္ရန္ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ ဆရာကိုလူေမာ္၊
မလြင္ တို႕နဲ႕ ေတြ႕ဆံုၾကရပါတယ္။ ဘ႑ာေရးရာလိုအပ္တာေတြကို ၾသစေၾတးလ်အေျခစိုက္ ျမန္မာျဖစ္တဲ့
အန္ကယ္ ဦးေမာင္ျမင့္ဦးစီးတဲ့ MDG Focus ပညာေရးအဖြဲ႕မွ ပံ့ပိုးေပးေရးအတြက္ ေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကပါတယ္။
ေဆြးေႏြးေနဆဲမွာပဲ
သက္ဆိုင္ရာက ပညာေရးေဟာေျပာပြဲမျပဳလုပ္ရန္ တားဆီးလာတာေၾကာင့္ ျမိဳ႕ခံျပည္သူ မ်ားနဲ႕အတူ
သက္ဆိုင္သူေတြဆီ သြားေရာက္ညွိႏွိဳင္းမွဳ လုပ္ရပါေသးတယ္။
ခရီးထြက္လာရတာ ေပ်ာ္စရာေတာ့
အေကာင္းသား။ ပညာေရးေဟာေျပာမယ့္ လူေတြကို သက္ဆိုင္ရာက အေတာ္ဂရုစိုက္တယ္လို႕ ဆိုရမယ္။
ေဟာေျပာပြဲအတြက္ ညဘက္ျပင္ဆင္ေနၾကတုန္းမွာ လမ္းေထာင့္ေလး ေတြဆီ လာထိုင္ရင္း လံုျခံဳေရးယူေပးတဲ့
အရပ္၀တ္ေတြ၊ ကားနဲ႕ လွည့္ပတ္ၾကည့္ရွဳေပးေနတဲ့ ယူနီေဖာင္း၀တ္
လံုျခံဳေရးတာ၀န္က်ေတြလဲ ရွိတယ္ဆိုေတာ့ အိပ္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေျပျပီး ေသခ်ာျပင္ျဖစ္ သြားရပါေတာ့တယ္။
ေနာက္တေန႕
နံနက္ေဟာေျပာပြဲစေတာ့ ေဟာေျပာမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ စာရြက္ေတြကို ၾကိဳေပးဖို႕ လူငယ္ေလးတေယာက္က
လာေတာင္းပါေသးတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ေဟာေျပာပြဲမွာ ေဟာေျပာသူေတြက ေျပာသမွ်ကို စာရြက္ၾကိဳေပးရတယ္ဆိုတာ
ႏို္င္ငံတကာအဆင့္ ထံုးစံမဟုတ္ေၾကာင္း၊ ဘာေျပာတာလဲဆိုတာ သိခ်င္ရင္ ထိုင္နားေထာင္ဖို႕
လိုေၾကာင္း ေျပာျပီး၊ ေခၚလိုက္ရေသးတယ္။ မဆိုးပါဘူး။ တေန႕လံုးတက္ျပီး နားေထာင္လိုက္၊
တကုတ္ကုတ္နဲ႕ မွတ္သားလိုက္ေတာ့ လုပ္ရွာသား။
ပညာေရးဆိုင္ရာ
ေဆြးေႏြးေဟာေျပာပြဲကို အပိုင္းႏွစ္ပိုင္းခြဲလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ပထမပိုင္းက
ပညာေရးႏွင့္ ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေရးဆိုင္ရာ ဆက္မီနာျဖစ္ျပီး၊ ဒုတိယပိုင္းက ေဒသတြင္း
ပညာေရးဆိုင္ရာ လိုအပ္ခ်က္မ်ားအား ဆန္းစစ္ခ်က္ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲျဖစ္ပါတယ္။ ေပါက္ျမိဳ႕ခံ
ျပည္သူမ်ားသာမက၊ ေက်းရြာမ်ားမွ ေက်ာင္းဆရာ မ်ား၊ ေက်ာင္းသားမ်ားလဲ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။
နံနက္ပိုင္းမွာ
ပညာေရးႏွင့္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမွဳေလွ်ာ့ခ်ေရး၊ ပညာေရးႏွင့္ ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေရး၊ ပညာ
သင္ယူမွဳ၀န္းက်င္ဆိုင္ရာ ေခါင္းစဥ္မ်ားကို ပညာရွင္မ်ားက ေဟာေျပာခဲ့ၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားတကၠသိုလ္၊
ပေရာ္ဖက္ဆာကိုေတာ့ ပညာေရးနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး မေဟာေျပာဖို႕၊ ပရိသတ္နဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးျပီး၊ ေလ့လာေစာင့္ၾကည္သူ
အျဖစ္ပဲ တက္ေရာက္ဖို႕ သက္ဆိုင္ရာမွ ေမတၱာရပ္ခံတာေၾကာင့္၊ ဘာသာျပန္ဖို႕ အလုပ္
သက္သာသြားရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ တိုင္းျပည္မွာ သက္ဆိုင္ရာက ႏိုင္ငံသူ၊ ႏိုင္ငံသားေတြကို
အလြန္ ေစာင့္ေရွာက္တာပါလားလို႕ အေတြးေတာင္ ၀င္သြားမိပါေသးတယ္။
ကမၻာတ၀ွမ္းမွာက
ႏိုင္ငံျခား ပညာရွင္ ေတြကို ဖိတ္ေခၚျပီး၊ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ၊ ေဟာေျပာပြဲေတြကို ဘာသာျပန္သူေတြနဲ႕
ျပဳလုပ္ၾကေလ့ရွိတာ ဆိုေပမယ့္၊ ကၽြန္မတို႕ကိုေတာ့ ဘာသာျပန္ေပးေနရရင္ အလုပ္ရွဳပ္မွာစိုးလို႕
သက္သာေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ ေပးတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရမယ္ ထင္ပါရဲ႕။
နံနက္ပိုင္းေဟာေျပာပြဲျပီးခ်ိန္မွာေတာ့
ေဒသခံျပည္သူမ်ားနဲ႕ ေန႕လည္စာကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ၀ိုင္း၀န္း စားေသာက္ၾကပါတယ္။
ေန႕လည္စာစားျပီး၊
လန္းလန္းဆန္းဆန္းျဖစ္သြားေအာင္ အျပင္ထြက္ျပီး ဂိမ္းေလးေတြ ကစားျဖစ္ၾကပါတယ္။ သီခ်င္း၀ိုင္းဖြဲ႕ဆိုျပီး၊
ကသူေတြကလဲ ကနဲ႕ လန္းလန္းဆန္းဆန္းကို ျဖစ္သြားေတာ့တာပါပဲ။
ညေနပိုင္းမွာေတာ့
ပညာေရးဆိုင္ရာ ေဒသတြင္းလိုအပ္ခ်က္မ်ားအား ဆန္းစစ္ခ်က္ အလုပ္ရံုေဆြးေႏြးပြဲကို ဆက္လက္ျပဳလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ေဆြးေႏြးပြဲျပီးေတာ့
ေဆြးေႏြးထားခ်က္ေတြကို အုပ္စုတခုခ်င္းစီအလိုက္ presentation လုပ္ၾကပါတယ္။ သူတို႕
တင္ျပေနတာေတြကို နားေထာင္ရင္း၊ တက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ တကၠသိုလ္ၾကီးေတြဆီက အလုပ္ရံုေဆြးေႏြး
ပြဲေတြကို သတိသြားရမိပါတယ္။
ဖြံ႕ျဖိဳးဆဲတိုင္းျပည္ထဲက
ဖြံ႕ျဖိဳးမွဳေနာက္က်ေနတဲ့ ဒီေဒသေလးက ျပည္သူေတြရဲ႕ ပညာေရးအျမင္ေတြ၊
တင္ျပႏိုင္စြမ္းအားေတြ၊ က႑အလိုက္ခြဲျခားေဆြးေႏြးတတ္မွဳေတြ၊ လက္ေတြ႕ဘ၀ထဲက
အေတြးအေခၚေတြဟာ နိုင္ငံတကာ တကၠသိုလ္ေတြက ေဆြးေႏြးပြဲေတြထက္ မသာရင္သာေနမယ္၊ မေလ်ာ့ဘူးဆိုတာ
ကၽြန္မ ေျပာရဲ တယ္။
ဘာေၾကာင့္မ်ားကြာ၊ ဒီလိုျပည္သူေတြရွိတဲ့ ငါတို႕ တိုင္းျပည္ၾကီးက
ဖြံ႕ျဖိဳးမွဳ ေနာက္က်ေနတဲ့ တိုင္းျပည္ ထဲ ပါေနရတာတဲ့လဲ။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္လိုက္ရတာ။
ေဆြးေႏြးပြဲျပီးသြားေတာ့
နဂါးနီသီခ်င္းကို သံျပိဳင္သီဆိုၾကရင္း၊ တေန႕တာ ေဟာေျပာေဆြးေႏြးပြဲကို အဆံုးသတ္
ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။
ေဆြးေႏြးပြဲျပီးေတာ့မွပဲ
တေလွ်ာက္လံုး ပင္ပမ္းခဲ့သမွ် ေယာေခ်ာင္းထဲ ေရဆင္းခ်ိဳးရင္း အနားယူျဖစ္ခဲ့ၾကပါ တယ္။
ျပီးတဲ့အခါ အနီးအနားက
ရြာေတြကို အလည္သြားျဖစ္ရင္း၊ ရြာသူရြာသားေတြက ေစတနာနဲ႕ ေကၽြးေမြးတဲ့ မုန္႕ဆီေၾကာ္နဲ႕
ျမန္မာမုန္႕ေတြကို စားခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္တေန႕က်ေတာ့
ခ်င္းျပည္နယ္၊ မင္းတပ္ကို ခရီးဆက္ထြက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ လမ္းခရီးမွာ အန္ဂ်ီအို အဖြဲ႕တခုက
ကူညီေထာက္ပံ့ျပီး ဖြင့္ထားေပးတဲ့ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ေက်ာင္းေလးကို
၀င္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။
ပံုေတာင္ပံုညာေဒသကို
နာမည္သာ ၾကားဖူးျပီး၊ ေရာက္ခြင့္မၾကံဳခဲ့ပါဘူး။ အခုေတာ့ ပံုေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္ရတဲ့အတြက္
အရမ္းကို ၀မ္းသာရပါတယ္။
ခ်င္းျပည္နယ္ကို
သြားတဲ့ ခရီးက ေပ်ာ္စရာ အလြန္ေကာင္းလွပါတယ္။ ပခုကၠဴအထိ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ေကာင္းမြန္ျပီး၊
ေပါက္ျမိဳ႕ကေန မင္းတပ္အထိ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ေကာင္းမြန္ေနေပမယ့္၊ ၾကားထဲက ေပါက္ျမိဳ႕နယ္တခုပဲ
လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး အခက္အခဲ ျဖစ္ေနရတာကို သတိထားမိပါတယ္။ ရာသီဥတု အေျခအေနေၾကာင့္ စိုက္ပ်ိဳးသီးႏွံျဖစ္ထြန္းမွုမွာလဲ
ကြာျခားမွုေတြ ရွိေနတာကို ေတြ႕ရွိရပါတယ္။
မင္းတပ္မွာ ေတာင္တန္းသာသနာျပဳဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး
တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ ေတာင္ပုလုေက်ာင္းသို႕ သြား ေရာက္ ျပီး၊ လက္ရွိသတင္းသံုးေနတဲ့ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကို
၀င္ေရာက္ဖူးေျမာ္ခဲ့ပါတယ္။
မိတ္ေဆြမ်ားနဲ႕အတူ
ထမင္းလက္ဆံု စားျပီးတဲ့ေနာက္ အျပန္မွာ ေပါက္ျမိဳ႕အနီးတ၀ိုက္က ရြာေတြရဲ႕
ဖိတ္ၾကားခ်က္အရ အလည္သြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ေက်ာင္းျပင္ပကေလးငယ္ေတြကို
အေဆာင္ေက်ာင္းဖြင့္ျပီး၊ သင္ၾကားေပးရာမွာ တက္ေရာက္ၾကမယ့္ မိဘမဲ့ ကေလးငယ္ေလးမ်ား၊
မိဘက စြန္႕ပစ္ထားခံရေသာ ကေလးငယ္ေလးမ်ားကိုလဲ သြားေရာက္ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကပါ တယ္။ ဒီလို
ကေလးငယ္ေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ကို ၀ိုင္း၀န္းကူညီပံ့ပိုးေပးၾကရာမွာ တစံုတရာ
ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ ခြင့္ရတဲ့အတြက္လဲ အထူးပဲ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ ကေလးငယ္ေလးေတြရဲ႕ မ်က္၀န္းေလးေတြက
တစံုတရာ တာ၀န္ေတြကို ကၽြန္မတို႕ဆီ ေပးေနသလိုပဲ ခံစားရတယ္။
ကေလးေတြနဲ႕ သြားေတြ႕ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့
စာၾကည့္တိုက္ျဖစ္ေျမာက္ေရး ကိုယ္ထူကိုယ္ထ လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ရြာေလးတရြာမွာ
ညစာသြားစားျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ခက္ခဲျပီး၊ စီးပြားေရးအေျခအေန
နိမ့္က်၊ ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေရး ေနာက္က်က်န္ေနတဲ့ ဒီလို ေဒသေလးမွာ အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္ေတြ
မ်က္စိ၊ နားဖြင့္ေပးေရးအတြက္ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ၀ိုင္း၀န္းေဆာင္ရြက္ေနၾကသူေတြကို ေတြ႕ျမင္ရတဲ့အခါ၊
ဒီနယ္ေလး ကို ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ တႏိုင္တပိုင္ ၀ိုင္းေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ေလးေတြ
ေပါက္ဖြားလာရပါတယ္။
ေနာက္တေန႕၊ ဇူလိုင္
(၂၂) ရက္ေန႕မွာေတာ့ ေပါက္ျမိဳ႕ေန မထြက္ခြာခင္ ေဒသခံမ်ားကို ႏွဳတ္ဆက္ရပါတယ္။ ဒီလို
ပညာေရးေဟာေျပာေဆြးေႏြးပြဲ
ေလးျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးတဲ့ ကိုလူေမာ္နဲ႕ မလြင္
တို႕ မိသားစု၊ ေဒသခံ ျပည္သူမ်ားကို ေက်းဇူးအရမ္းတင္မိပါတယ္။
အေဆာင္ေက်ာင္းေလး
ျဖစ္ေျမာက္လာေအာင္ ၀ိုင္း၀န္း လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ MCEC သင္တန္းေက်ာင္း၊ အလွသစၥာ
ေက်ာင္းေကာ္မတီ၊ MDG Focus တို႕ကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။ ၾသစေၾတးလ် အေျခစိုက္ MDG
Focus မွာ အရင္တုန္းက အဂၤလန္မွ အၾကံေပး အျဖစ္သာ ပါ၀င္ႏိုင္ခဲ့ရာက၊ အခုလို ျပည္တြင္းမွာ
ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ခြင့္ ရသြားတဲ့အတြက္လဲ ၀မ္းသာမိတာ အမွန္ပါပဲ။
ခြင့္ျပဳခ်က္မ်ား
ခ်မွတ္ေပးခဲ့တဲ့ သက္ဆိုင္ရာ တာ၀န္ရွိသူမ်ား၊ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္၊ ညပါမက်န္
အျမဲေစာင့္ၾကည့္ျပီး လံုျခံဳေရး တာ၀န္ယူေပးခဲ့သူမ်ားနဲ႕ နံနက္ ထြက္ခြာခါနီး၊ ေရခ်ိဳးေနခ်ိန္မွာေတာင္
ေရကန္ေရွ႕မွ တကူးတက လာေရာက္ေစာင့္ၾကည့္၊ လံုျခံဳေရးယူေပးခဲ့ၾကတဲ့ သက္ဆိုင္ရာ
တာ၀န္ရွိသူမ်ားကိုလဲ အလြန္တရာကို ေက်းဇူး တင္မိတာ အမွန္ပါပဲ။
ကားနဲ႕ျပန္ဖို႕
အခက္အခဲ ၾကံဳလာရတာေၾကာင့္ ပုဂံကို ဆိုင္ကယ္မ်ားနဲ႕ပဲ ေဒသခံမ်ားက လိုက္လံ ပို႕ေဆာင္
ေပးခဲ့ၾကပါတယ္။
၀ါးထရံမ်ားခင္းထားတဲ့
သစ္သားတံတားေလးကို ျဖတ္ျပီး၊ ေခ်ာင္းကူးရခ်ိန္မွာ တစံုတရာက ကၽြန္မရဲ႕ အေတြးထဲ
၀င္လာပါတယ္။
ဒီေခ်ာင္းမွာ လံုျခံဳခိုင္ခံ့စြာ
တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ကြန္ကရစ္တံတား မရွိပါဘူး။ ျဖစ္သလို ခင္းထားတဲ့ ကိုယ္ထူ ကိုယ္ထ
တံတားေလးပဲ ရွိပါတယ္။ ဒီတံတားေလးက လံုျခံဳမွဳလဲ မရွိပါဘူး။ ဆိုင္ကယ္က ၀ါးထရံနဲ႕ ခ်ိတ္မိလိုက္
တာနဲ႕ လူေတြက ေရထဲထိုးခ်သြားပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ မျဖစ္မေန ခရီးတခုကို သြားဖို႕ လိုလာတဲ့အခါ၊
လံုျခံဳခိုင္ခံ့တဲ့ တံတားတည္ေဆာက္ျပီးခ်ိန္ကို ကၽြန္မတို႕ ေစာင့္လို႕ မရေတာ့ပါဘူး။
ခရီးေရာက္ဖို႕ကိုသာ ဦးစားေပးစဥ္းစားဖို႕ လိုအပ္လာပါေတာ့တယ္။
ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊
ေပါက္ျမိဳ႕နယ္ေလး ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္လာေရးအတြက္ ဆုေတာင္းမိရင္း၊ တတ္ႏိုင္သမွ် တႏိုင္တပိုင္
ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ဖို႕ကိုလဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိပါတယ္။
ခင္မမမ်ိဳး (၂၄၊ ၇၊ ၂၀၁၃)
